Van straat naar sofa: de zusjes Joske en Marieke

Zo’n 4 jaar geleden adopteerden we twee bange wezentjes: de zusjes Joske en Marieke. 

Ons Jeanneke, die we 13 jaar eerder hadden geadopteerd, en die was opgegroeid samen met onze kinderen, was plots overleden aan kanker. Ons huis was zo leeg zonder haar.

Wat geen deel van ons plan was, was dat we plots met twee katten naar huis zouden gaan. Wat precies de eerste 10 maanden historiek van dit duo inhield, blijft een vraagteken. Ze werden met een 10-tal andere katten uit een verlaten huis gehaald door Poezensnoetje vzw. Het duurde nog eens 10 maand eer de pleegmama ze in duo kon aanbieden ter adoptie, want Cathy was te bang zonder Cloudy. Het was dus te nemen of te laten. Of je neemt ze alletwee, of het wordt niets.

Grote Cloudy (haar tijdelijke adoptienaam) met wolkjes op de rug werd bij ons tot Marieke herdoopt en kleine Cathy op de korte pootjes zonder wolkjes op de rug werd onze lieve Joske die we wel absoluut niet mochten aanraken, laat staan aankijken. 

Onze dochter Charlotte hebben ze het snelst voor hun mama genomen. En wij hebben met engelengeduld dag na dag een brugje gebouwd waarop ze zelf dichterbij konden komen, op hun tempo. Het heeft toch wel een jaar geduld gevraagd, om hun volle vertrouwen te verdienen. 

Maar het was het wachten waard. Want zie nu, vier jaar later! Twee jaar geleden verhuisden we, en zelfs het nieuwe huis doet hen zich duidelijk nóg beter in hun vel voelen. Zo’n schatjes, onze sneeuwwitjes!

En dan, een dik jaar geleden… Onze Charlotte kwam thuis met het verhaal dat haar kotgenote via het Gentse dierenasiel pleegmama was geworden van een kat die zou bevallen. Het gezin van de kat moest haar om die reden niet meer. En dus groeiden er 5 hummeltjes op in de armen van drukke kotgenoten. Het kleinste kitten van de nest had Charlottes hart veroverd. Ze noemde hem Marcel. En toen ze ons smeekte of we nog extra plek wilden maken voor een derde katje, waren we instant verkocht. Marcel kwam bij ons en al zijn broertjes en zusjes kregen zelfs een thuis bij elk van de kotgenoten. En de mamapoes? Die leeft nog lang en gelukkig bij haar pleegmama. 

Hoe het afliep met een trio in huis? 

Joske en Marieke vonden Marcel eerst maar niks, maar na een tijdje vonden ze hem best wel schattig. Ook Marcel veroverde zijn plek in het koninkrijk en wij zouden ons geen leven meer kunnen voorstellen zonder die drie. Ze zijn de vedetten van de buurt en je ziet hen telkens als trouwe hondjes achter ons aan huppelen als we de straat op gaan.

En ze passen ook zo goed bij elkaar. Twee witte poezen met rosse en zwarte vlekjes, en een rosse kater. 

Gek zicht, dat trio dat ons overal volgt.

Ze worden opgemerkt! En toveren bij iedere passant een glimlach om de mond.

De humans: 

Thomas, Tania, Charlotte, Matthias en Arthur